Podstawy programowe kształcenia zawodowego
Podstawy programowe kształcenia zawodowego
W dniu 28 lipca 2010 r. weszło w życie rozp. MEN z dn. 17.06.2010 r. w sprawie podstaw programowych kształcenia w zawodach: cieśla, elektryk, opiekunka środowiskowa, opiekun w domu pomocy społecznej, posadzkarz, renowator zabytków architektury, technik elektryk, technik leśnik, technik prac biurowych i technik wiertnik (Dz.U. Nr 125, poz. 845).
Wskazane rozp. zawiera podstawy programowe dla 10 zawodów ujętych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, określonej w rozp. MEN z dnia 26.06.2007 r. w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz.U. Nr 124, poz. 860, z późn. zm.). Określenie podstaw programowych kształcenia w ww. zawodach otwiera drogę do opracowania nowych programów nauczania. Obecnie bowiem kształcenie w ww. zawodach realizowane jest w oparciu o programy nauczania uwzględniające wyłącznie projekty odpowiednich podstaw programowych kształcenia. Nowe rozp. pozwoli zatem formalnie uporządkować tę sytuację, poprzez wypracowanie nowych programów nauczania, niezbędnych do prowadzenia kształcenia w szkołach publicznych oraz niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz ust. 3 pkt 1 u.s.o.
Zmiany w podstawach programowych dotyczą bezpośrednio uczniów, ale mają też istotne znaczenie dla autorów podręczników i programów nauczania, specjalistów – znawców zawodów, a także pracodawców. Ci pierwsi zobowiązani są dostosować treści programów nauczania zawodów i podręczników do kształcenia w poszczególnych zawodach, drudzy – uwzględnić nowe podstawy w standardach wymagań egzaminacyjnych, ponieważ zakres i poziom wymagań stawianych na egzaminie zawodowym absolwentowi szkoły kształcącej w danym zawodzie nie może wykraczać poza odpowiednią podstawę programową kształcenia. Z kolei ważne dla pracodawców informacje zawierają opisy umiejętności stanowiących kwalifikacje w danym zawodzie, czyli charakterystykę sylwetki zawodowej kandydata do pracy.